نه سر نیزه های اسکندر و نه سم ستوران چنگیز  و نه گل زخمهای آن  نه هول و  لای خانمان برش، هیچ کدام بر شوش سرافراز لطمه ای وارد نساخت.   خونی که درون شریانهای این شهر ماندگار جریان دارد ، شاهوری که شاهانه بر جلگه های شوش تن میراند،  خود گواه است، هنوز هر غروب از پس تپه های باستانی این شهر امید طلوعی دارد. هنوز الهه زیگورات ، حامی و نگهبان فرزند خود سوسیاناست. هنوز سر ستونهای تخت داریوش ، گر چه دردمند و زخم خورده، تراشیده و سایش یافته بر پاهای خود استوارند.

 هنوز رشته های برادری و اخوت میان این پیامبر و آن مولای اهل نجف برقرار است.
شوش این کتیبه ی گنگ و هزار توی تاریخ، فرهنگ فشرده ایست که بر تارک جهان میدرخشد. رمز نهفته در ریگ ریگ این سرزمین با تمام خواب آلودگی و سکوت مرموزشان دنیایی را از خواب میپراند. و شوش تکیه دارد بر جلگه زرخیرش از فراز زاگرس بلند، ایستاده بر بام تمدن و فرهنگ به تماشای جهان نشسته است و لبخند میزند.